Comezo pola primeira, dado que a aparición da DNC nunha explotación, como ben saben os meus lectores (agradézolles a aqueles que, creo, pasaron de ser lectores a seguidores e, mesmo, amigos), supón o sacrificio de toda a cabana, é dicir, no caso en cuestión, unha explotación de vacún de carne da pedanía de Borrastre, no municipio de Fiscal (Huesca), que conta con 130 cabezas.
Fiscal, onde non se completara a vacinación de toda a cabana, é un pequeno municipio do Pireneo oscense, uns 350 habitantes, da comarca de Sobrarbe e imaxino que a gandería, xunto co turismo de montaña, será un dos puntais da súa economía, polo que a aparición deste caso tivo que ser un forte golpe para a súa poboación.
Por outra banda, imaxino igualmente que, sendo unha zona de montaña dos Pireneos, será bastante frecuente que os gandeiros recorran gran parte do ano, pero moi especialmente na primavera-verán, aos montes comunais, polo que, se o gando estivese xa neles, o golpe sería aínda máis terrible, posto que se deberían sacrificar todos os animais de todas as explotacións que tivesen subido o seu rabaño a un mesmo monte comunal. Non é o caso, polo que leo na prensa aragonesa, polo que o mal —horrible, inhumano e insoportable— queda acoutado a esa única explotación.
Levando a auga ao noso muíño, a noticia foi acollida cun dobre sentimento entre os gandeiros vascos; por unha banda, están os gandeiros guipuscoanos, máis tranquilos, dado que o pasado 25 de febreiro estaba vacinado o 75,3 % das explotacións e o 82,4 % dos animais, mais, pola outra, temos biscaíños e arabeses que tremen cada vez que oen falar da dermatose e escoitan a palabra “baleiro sanitario”.
Non obstante, sinto ser tan pesado cos montes comunais, pero, coñecendo un pouquiño o percal, creo que a cousa se pode complicar nestes meses vindeiros cando as vacas sairán máis aos prados, moitos deles en municipios lindeiros de territorios vacinados ou non, ou subirán a montes comunais onde convivirán, igualmente, guipuscoanos e navarros en Aralar, e guipuscoanos e arabeses na parzonería de Aizkorri-Aratz. Por todo iso, non se acaba a comprender a xordeira do ministro Planas e a súa negativa a vacinar todos os territorios do Estado, máis alá de cuestións político-administrativas, comparten tanto no día a día da gandería.
En segundo lugar, a xordeira de Ursula von der Leyen, presidenta da Comisión Europea, lévaa a anunciar que arrincarán a maquinaria político-administrativa europea para aplicar, aínda que provisionalmente, o acordo comercial entre a UE e os países de Mercosur. E digo provisionalmente, porque, malia que damos por seguro que os países de Mercosur ratificarán, sen problema, o acordo nos seus respectivos parlamentos nacionais (xa o fixeron O Uruguai e A Arxentina), non é menos certo que, para unha plena aplicación do acordo, faltaría a ratificación do Parlamento Europeo, que non poderá levalo a votación ata que se pronuncie o Tribunal Superior de Xustiza europeo sobre un elemento substancial: dilucidar se o acordo e a súa tramitación son compatibles cos tratados europeos.
Von der Leyen, do mesmo xeito que Planas coa dermatose, necesita dun potente sonotone co que oír e escoitar o que pensa e precisa a súa poboación obxectivo, para saíren da burbulla en que viven, ausentes da realidade.
Se Ursula puxsese un sonotone estou seguro de que sería quen de percibir a sensación maioritaria de que a UE está a perder, pasiño a pasiño, a súa capacidade produtiva e, con iso, a súa soberanía alimentaria, cuestión moi importante antes de que sexa demasiado tarde e que tanto captou a poboación europea durante o aciago período do COVID.
Igualmente, se Luis levase un sonotone, escoitaría os lamentos e berros dos gandeiros que se ven obrigados a sacrificar toda a súa cabana. Só con iso, estimo que actuaría con outro talante na cuestión da vacinación, especialmente no noso caso, o vasco.
É unha mágoa que as súas respectivas familias non os agasallasen no pasado Nadal cun sonotone a Luis e a Ursula. Quizais llelo teremos que mercar a escote.
