O secado selectivo ábrese paso nas granxas de leite como unha ferramenta fundamental para avanzar cara a un uso máis responsable dos antibióticos, sen comprometer a saúde do ubre. Este cambio de enfoque non é casual: o período seco é un dos momentos máis críticos na vida produtiva da vaca, xa que nel se concentran tanto a curación de infeccións existentes como o risco de novas infeccións intramamarias que poden arrastrarse á seguinte lactación.
Neste contexto, o secado selectivo consiste en decidir que animais necesitan realmente tratamento antibiótico e cales poden manexarse unicamente con medidas preventivas como os seladores internos, cuxo papel é cada vez máis relevante na protección fronte a novas infeccións. Ademais, a mellora xeral da saúde de ubre en moitas gandarías fixo que unha parte importante do rabaño non obteña beneficio do uso sistemático de antibióticos no secado.
Porén, a súa aplicación esixe un alto nivel de control e precisión. Dispoñer de datos fiables (recontos celulares, historial de mamite, cultivos), coñecer a situación sanitaria do rabaño e asegurar un manexo adecuado durante o período seco son condicións básicas. De feito, moitas infeccións clínicas que aparecen tras o parto teñen a súa orixe en erros durante esta fase, o que obriga a afinar ao máximo tanto as decisións como a execución.
En moitas granxas, a cuestión xa non se centra en se implantar ou non o secado selectivo, senón en identificar que factor debe reforzarse primeiro para facelo con garantías.
